Goeiedag mijn brave mensen uit dit lage gewest, in hetgeen volgt hoop ik zo ondubbelzinnig mogelijk uit te leggen over welke persoon ik het juist heb, wat het laatste is wat ik over haar vernomen heb en welke rol ik in haar verdwijning gespeeld heb.
Hanny was bij mijn weten gewoon een soort boekenwurmpje, of iemand die graag dik deed over schrijvers en hun werk waar ze niet echt uitstaans mee had; Mogelijks was ze een snobist maar een pseudoschrijfster of iets in die aard is ze volgens mij toch nooit geweest. Waar ze zich mee bezig hield in haar leven? Dat weet ik niet. Ze had niet veel meer dan humaniora of gymnasium achter de rug en koesterde bij mijn weten ook geen ambities te gaan studeren. Of misschien had ze toch al iets gestudeerd en was ze al vijfentwintig. Ze behoorde in ieder geval tot de kandidaat vrouwelijke Nederlandse inwijkelingen in België. Dat dacht ik dan toch zelf.
In de vroege uurtjes van de ochtend dat wij met een viertal mensen uit Brussel afscheid genomen hebben van haar droeg ze een broek, mogelijks een jeans, alleen van haar vest weet ik nog zeker dat het een mansvest was. Eén met minstens één binnenzak.
Joke Kaviaar is eigenlijk geniaal. Toevallig vertrouwt Peter Motte van de Tijdlijn die al een aantal jaren niet meer bestaat mij toe dat hij haar nooit meer teruggezien heeft sinds zijn poëzienamiddag op het stadhuis van Dendermonde. En bij zo’n knul komt dat allemaal in orde. Joke Kaviaar heeft helemaal niets te maken met die zoektocht naar Hannie, zij is een schrijfster die meer bij de richting sf, fantasie en horror aanleunt. Om kort te zijn: ze kwam bij mij af met het idee dat Herman en Hannie wel eens in het Nederlandse anarchistisch milieu zouden kunnen verkeren. Wie weet al zo’n kleine twintig jaar.
Vandaag ben ik in de buurt waar zij het laatst gezien is geweest. Dat is namelijk in de Tieffrystraat en zijstraten. Zij werd binnen mijn kennissenkring het laatst opgemerkt door Ingrid Demeuleneire die aldaar na ontsnapt te zijn uit de ouderlijke woonst in Oudenaarde haar intrek genomen had. Ik ben er in een tweetal Turkse cafés geweest en heb de man die mij uitlegde dat ik ook haar achternaam moest weten verzekerd dat ik dat wel wist.
Niemand van ons kende haar achternaam. Zelfs Herman niet. Ik herinner mij nog hoe de late namiddag begonnen is; Ik kwam van mijn werk en zag Hanny zitten aan de toog van de dolle Mol in de Spoormakersstraat 52 in 1000 Brussel. Misschien had ik beter elders uitgehangen in mijn vrije tijd maar het is nu eenmaal zo en wie weet wordt het nu opnieuw van hetzelfde want wat valt er nu voor de gewone surfer te verdienen aan internet? Brussel zit vol kankerpatiënten, krankzinnigen, bejaarden en helaas ook allochtone vrijgezellen die de wereld OM AANDACHT VRAGEN. Hannie had een bloem achter een van haar oren gestoken, als ik mij niet vergis was het een gele maar ze kan net zo goed van eenandere kleur geweest zijn. Ze zei dat het die dag haar verjaardag was en dat ze zichzelf voor deze gelegenheid een cadeau gedaan had: een reis naar Brussel om Herman te zien.
Er zou ooit een vrouw verkracht geweest zijn in het Kruidtuinpark. dat kan omstreeks dezelfde tijd als Hanny haar verdwijning geweest zijn.
Het is mogelijk dat ze ooit geserveerd heeft in de Dolle Mol, en dat ze door het zootje tooghangers van de allermiddelmatigste soort altijd als trut werd uitgejouwd stak mij alleen maar tegen, maar in ieder geval kon ze gewoon opdienen als ze daar zin in had, idem voor Annie Devalck die +/- 1 oktober 1987 overleden is, voor Karina, Lieveke, enzovoort. Alleen ikzelf was om één of andere reden van dat jobke uitgesloten. Er bestaat zoiets als een opleiding kroegbaas maar ik geloof niet dat het daar iets mee te maken had. Ik zou bijvoorbeeld helemaal niet weten waar Annie Devalck HAAR brevet dan behaald had. Tenzij in het hooi met onze leraar van bedrijfsbeheer van Elishout. Wie weet zat hij toen nog nog in de rode kolen 
, maar zo erg zal het niet zijn.
Of in “De Madame”, alleen is dat geen avondschool maar een gewone vrouwenbar die toen in de jaren tachtig bediende. Anders is er gewoon eens een dicussie geweest omdat Herman mij niet meer kon pesten dus ik veronderstel dat het gros van de Dollemolgangers toch iets meer vertrouwen had in mij dan in Hannie ingeval er rellen zouden opsteken, want daar ging het om en alleen maar daarom. Niet zozeer om de perfectie van die schuimkop dus.
Ziezo, laat dit het voor vandaag zijn, misschien komt het allemaal nog een beetje verwarrend over, maar wees gerust het is voor 0% fictie.
Er is omstreeks die tijd een vrouw verkracht in de kruidtuin van Brussel. De meeste van dit soort berichtjes blijft hier altijd zo vaag vind ik. “Als zij nu eens een nonnetje in het klooster geworden was”, heb ik mij ook onlangs afgevraagd. Want Herman en mijn andere vrienden zijn wel zonder uitzondering atheïstisch maar ik herinner mij zo niets van Hanny en misschien was ze wel zo hetero dat ze op dat vlak en wie weet ook alleen maar op dat klakkeloos de mening van haar vlam overneemt of -nam.
perzisch-chinchilla
