Opgedragen aan Peter Motte
Sabineke moest een keer op restaurant frietjes gaan eten met haar ouders.
“Papa…”
Maar haar papa luisterde niet want hij was druk in gesprek met haar mama. Iets indringender zei ze daarna:
“Maar papa…”
Haar vader echter kletste lustig voort. Het meisje begon zowaar te schreeuwen. Toen papa eindelijk uitgeraasd was vroeg hij aan Sabineke: “Wel wat scheelde er nu?”
“Och pa, ik wou je er gewoon maar voor verwittigen dat er een slak op je salade zat, maar je hebt ze reeds mee verorberd!”
Deze heb ik moeten vertellen tegen de leraar Frans in het laatste jaar van de humaniora. De leraar verstond eerst de mop niet goed, maar toen barstte hij heel geforceerd in een schaterlach uit. Ik kan namelijk niet goed moppen vertellen, soms staat het huilen mij nader dan het lachen omdat ik schrik heb dat “mijn” mop niet zal lukken. Ik kan er mij ook heel moeilijk op concentreren als iemand anders mij een mop vertelt, mijn broer heeft mij namelijk eens een zodanig simplistische mop verteld dat ik van mijn leven geen andere mop meer nodig had. Pas deze morgen vroeg ik mij plots af of de leraar zich zelfs niet eerder herinnerde welke mop uit zijn repertoire ik nu juist verteld had.
